May 24, 2026•3 min read
Groen in de Buurt
De dag is hier nog maar net begonnen. Terwijl de ochtendzon zich langzaam door de wolken boort en de eerste kop thee naast mijn laptop staat, ben ik al aan het skippen door de logica en codes van vandaag. Het belooft een productieve dag te worden, maar diep vanbinnen heb ik mijn plannen voor ná werktijd al klaarliggen. Niets groots of meeslepends voor vanavond: gewoon rustig naar huis lopen, de hectiek van de dag van me afschudden in mijn kamer, een warme kop thee zetten en stilzwijgend uit het raam kijken naar de wereld die langzaam donker wordt. Genieten van de stilte die er altijd weer in slaagt om mijn batterij op te laden.
Maar om heel eerlijk te zijn, achter de focus van deze ochtend zit nog een lichte frustratie die sinds het weekend sudreert.
Afgelopen weekend was er namelijk een evenement waar ik al ontzettend lang naar uitkeek: mushroom hunting. Paddenstoelen zoeken in het bos of een park is voor mij niet zomaar een vrijetijdsbesteding; het is een meditatief moment om weer in contact te komen met de natuur, om te kijken naar de kleine details die in alle stilte groeien. Het probleem is alleen dat dit soort collectieve evenementen om de een of andere reden áltijd op zaterdag worden georganiseerd. En alsof dat nog niet genoeg was, lag de locatie deze keer ook nog eens ontzettend ver buiten mijn bereik.
Dit is inmiddels al de zoveelste keer dat ik noodgedwongen moest skippen en met lege handen achterblijf. Collectieve gemeenschappen of publieke evenementen hebben vaak een tijdsplanning en logistiek die totaal niet aansluiten op mijn eigen ritme. Telkens als ik wil aansluiten, is er wel een agenda-conflict of een logistieke drempel die het plan in de kiem smoort. Frustrerend? Absoluut. Het is doodzonde om keer op keer iets te moeten missen wat je écht interesseert, puur omdat het format van de organisatie niet meewerkt.
Maar goed, het is wat het is. Als de publieke ruimte geen plek biedt, waarom zou ik mezelf dan in hun rijen dwingen? If you can't join them, just go solo. Toevallig zag ik gisteren een bericht van iemand op social media voorbijskomen. Diegene deelde foto's van een aantal wilde paddenstoelen die hier vlakbij in de buurt waren gevonden, niet ver van mijn eigen vertrouwde route. Toen ik dat zag, werd mijn onafhankelijke kant meteen geprikkeld.
Waarom zou ik wachten op een zaterdag-evenement dat ver weg is en bakken met sociale energie kost, als ik ook gewoon zelf op pad kan gaan? Binnenkort, op een dag dat het wat rustiger is, ga ik wel in mijn eentje op jacht. De groene hoekjes hier in de omgeving verkennen op mijn eigen tempo, zonder opgejaagd te worden door de klok of geleefd te worden door een groep vreemden. Want zeg nou zelf, zijn de dingen die in stilte groeien niet juist het mooist om in eenzaamheid te ontdekken?
Ik begin deze werkdag met een nieuw plan op zak voor de toekomst. Soms is het mislopen van een groepsactiviteit juist een subtiele herinnering van het universum dat mijn eigen weg, flying solo, nog altijd de beste is.
Replies0
No replies yet. Send yours from the bar below.