Waarom Ik Mijn Normen Niet Verlaag Voor Jouw Ego?

Als ik heel eerlijk ben, zijn mijn verwachtingen van de mensheid vandaag de dag gedaald tot het absolute nulpunt, het blote MINIMUM. Ik heb er simpelweg behoefte aan om te verblijven in de nabijheid van individuen bij wie de hersenen en de mond daadwerkelijk synchroon lopen. Ik ben het punt allang voorbij dat ik me druk maak om de omvang van een sociale kring of hoe valide iemands status is in de ogen van de maatschappij. Wat is het nut van een brede kring als het niets anders is dan een echokamer van massale onwetendheid? Het vinden van een mens met het daadwerkelijke vermogen om te luisteren, te verteren en te reageren op de realiteit zonder hun kwetsbare ego in de strijd te gooien, is tegenwoordig onvoorstelbaar zeldzaam. Het voelt alsof we in een tijdperk leven waarin mensen veel sneller beledigd zijn dan dat ze geneigd zijn om na te denken.

De realiteit is dat de meerderheid van de mensen zich veel te comfortabel voelt bij het pootjebaden in de ondiepe poel van oppervlakkigheid. Probeer ze maar eens een nieuw perspectief te bieden, of presenteer een objectief argument dat hun basisassumpties deconstrueert. En de reactie? Een automatisch defensieve, zo niet agressieve reflex. Hun hersenen slaan direct op hol. Dit is niet omdat ze genetisch dom zijn geboren, het is omdat ze moedwillig cognitieve luiheid cultiveren. Voor hen is leren louter het verzamelen van informatie die hun bestaande vooroordelen valideert, in plaats van het ontmantelen van de gebrekkige fundamenten die al in hun hoofd zijn verroest. Een discussie voeren met dit slag mensen is als praten tegen een bakstenen muur, behalve dat een bakstenen muur geen superioriteitscomplex heeft dat zegt dat hij altijd gelijk heeft.

Waar ik het meest misselijk van word, is het gadeslaan van de hedendaagse clowns van vandaag. Ze geloven oprecht dat ze het toppunt van wereldse verlichting hebben bereikt, simpelweg omdat ze erin zijn geslaagd een handvol trendy modewoorden uit hun hoofd te leren. Te pas en te onpas strooien ze met jargon performative activism, internalized homophobia, passive aggressive, gaslighting, toxic positivity, virtue signaling, tone policing, main character syndrome, microaggression en character assassination. Ze werpen deze termen met absoluut zelfvertrouwen op om anderen te labelen, alsof ze net een scriptie in de psychologie hebben verdedigd.

Maar als je het allemaal wegpelt? Deze zware termen zijn niets meer dan willekeurige flarden die zijn opgetikt van een Twitter-thread op hun tijdlijn, het resultaat van het vluchtig doorlezen van IG infographics, of het bekijken van een TikTok van 15 seconden zonder dat ze ooit de daadwerkelijke boeken of originele literatuur hebben aangeraakt. Ze zijn niets anders dan intellectuele cosplayers, verklede denkers die een complexe woordenschat misbruiken als schild om een volkomen holle geest te maskeren. Het gebruik van psychologische and sociologische labels om een gesprekspartner aan te vallen zonder een schijntje van een solide argument is geen verlichting; het is een beschamende verloedering van de rede. Dit jargon is gedegradeerd van kritische analytische instrumenten tot goedkope, directe wapens die worden gebruikt om anderen het zwijgen op te leggen, louter om een pathetisch ego te voeden.

Dus, laten we de grondregels expliciet duidelijk maken. Als iemand met een tekort aan emotionele capaciteit het waagt om hun onverdiende vrijpostigheid in mijn aanwezigheid te brengen, of het nu is om te oordelen, te discrimineren of hun gebrekkige morele maatstaven op te leggen aan mijn persoonlijke ruimte, verwacht dan nooit dat ik beleefd zal knikken om de schijn van sociale harmonie op te houden. Ik zal je argument tot in de absolute wortels ontmantelen. Ik zal je logische drogredenen recht voor je raap blootleggen totdat je beseft hoe leeg je schedel daadwerkelijk is.

Dit heeft er absoluut niets mee te maken dat ik arrogant zou zijn of het gevoel heb dat ik alles beter weet. Dit is een absolute grens, het gezond verstand mag, en zal nooit, capituleren voor moedwillige onwetendheid. Het omgaan met een idioot die de intellectueel uithangt, kan niet worden gedaan met compromissen of een begrijpende glimlach, je moet een enorme spiegel voorhouden zodat ze getuige kunnen zijn van hoe beschamend hun denkproces eigenlijk is. Als je het waagt mij te kruisen met je onwetendheid en denkt dat je over mij heen kunt lopen, bereid je dan maar voor om begraven te worden onder een berg logica die je geen millimeter ruimte geeft om te ademen. Ik zal me nooit verontschuldigen voor het hanteren van een standaard van rede die simpelweg hoger is dan de jouwe.

Ik heb veel te veel interne oorlogen gevoerd en enorme hoeveelheden energie verbruikt om de chaos in mezelf op te ruimen. Het heeft me jaren gekost om mijn identiteit volledig te accepteren en nauwgezet een authentieke relatie met God op te bouwen uit de absolute ruïnes. Dat slopende proces heeft me één absolute wet geleerd, mijn vrede, mijn mentale helderheid en mijn gezond verstand zijn veel te duur om aan de eerste de beste met korting weg te geven. Ware zelfacceptatie maakt je niet wanhopig op zoek naar aandacht of luidruchtig in je zoektocht naar validatie; het maakt je hyperbewust van de noodzaak om de hoogst mogelijke muren op te trekken tegen toxische vervuilers.

Mijn levensenergie is veel te exclusief om te worden weggebrand om hen te vermaken die er vanaf het begin bewust voor hebben gekozen om blind en doof te blijven voor de realiteit. Dus, als het je aan longcapaciteit ontbreekt om naar dezelfde diepten te duiken als ik, kun je net zo goed nu weglopen. Ga maar lekker spelen in je ondiepe poel, gooi met je modewoorden naar mensen die net zo leeg zijn als jij, en laat de zware last van het analyseren van het leven over aan hen wier geest daadwerkelijk aan staat.